Schroefje los

Vandaag ben ik voor de allerlaatste keer naar Dronten gereden.

Morgen doe ik Rutten en Leeuwarden nog aan en dan heb ik ongeveer heel Nederland gezien.

Oma zei nog dat het goed voor de auto was om wat snelwegkilometers te maken. Prima, regelen we.

We zijn nu 1000 snelwegkilometers verder. Zal het genoeg zijn?

Youri wilde nog heel graag met zijn oude buurjongen afspreken. Omdat dit op andere momenten niet uitkwam ben ik er speciaal vandaag voor naar toe gereden. 

Zelf heb ik me vermaakt in het dorp. Zo had ik mijn zonnebril bij me waar een schroefje van miste bij één van de twee pootjes. Dit was op Curacao al zo. Daar ben ik ook bij drie opticiens geweest waaronder de Pearl om hem te laten repareren. De laatste opticien waar ik geweest ben heeft er wel een schroefje in weten te zetten, maar dat schroefje was eigenlijk te kort. Binnen de kortste keren was het pootje dan ook weer los. Laat maar. Ik had verwacht op zo'n zonnig eiland als Curacao dat opticiens wel ingespeeld waren op het repareren van zonnebrillen. Misschien hadden ze liever dat ik een nieuwe kocht.

Ik had mijn zonnebril mee naar Nederland genomen en zodra ik in het dorp zou zijn zou ik eens bij de opticien langs gaan waar de bril vandaan kwam. Misschien zou ik daar meer geluk hebben.

Eerst moesten ze het te korte en scheef gedraaide schroefje uit Curacao verwijderen. Was niet gemakkelijk, er werd zelfs nog een extra kundig persoon erbij gehaald. 

Maar het lukte! En daarna kwam de schroevendoos op tafel.

Lijkt erg op dit bakje wat op internet stond.

Het was passen en meten. Het ene schroefje was te lang, de andere te kort, de volgende te breed enz.

Maar uiteindelijk is er een passende gevonden en is mijn bril weer gemaakt. Fijn!

Na nog wat winkels in en uit te zijn gelopen en nog wat bekenden te zijn tegen gekomen was het weer tijd om Youri op te halen. 

Hierna zouden we naar Lelystad rijden waar we Maud van het station zouden halen. Daarna door naar Tasty wok. Dit is een all you can eat restaurant in Lelystad waar we al wel eens kwamen toen we nog in Dronten woonden. Het all you can eat principe kennen ze niet op Curacao. 

Er zijn wel wat restaurants waar je een buffet hebt voor het ontbijt of de lunch, maar echt als diner met zoveel variatie?? Nee, dat hebben we dan weer wel in Nederland. De wens van de kinderen was dan ook om daar alsjeblieft een keer te eten in de periode dat we hier zijn.

Nu zijn we er niet lang meer, dus moest het er nu wel van komen. Met wat geregel en georganiseer is het gelukt. En het was heerlijk! Al die aardbeien! En sushis! Wat een genot.

Oké ik weet het, beetje rare combinatie. Maar het was lekker!! Nu kunnen we er weer een jaar tegenaan.

Weer beter

Vanmorgen was het even spannend hoe Youri zich zou voelen.

Ik heb hem eerst maar eens flink laten slapen. Slapen is een mooi wondermiddel en dat bleek ook wel.

Om 11.30 heb ik hem wakker gemaakt en toen voelde hij zich alweer een stuk beter.

Daarna voor het eerst sinds 30 uur een broodje gegeten en die viel goed.

Dat was voor mij even belangrijk in mijn beslissing hem wel of niet richting Wateringen mee te nemen.

Het werd dus een ja. 

Gelukkig maar want zo vaak ziet de familie ons niet. Zou toch jammer zijn als ik dan ook nog eens niet beide kinderen kan meenemen.

Onderweg naar Wateringen was het weer even goed kijken hoe hard je waar mag. Soms kijk je meer op de teller dan op de weg, bang om te hard te rijden en daarvoor straks beboet te worden.

Nee hoor oma, nee echt niet, ik was het niet die te hard gereden heeft bij Amsterdam. Dat moet u toch echt zelf geweest zijn. Haha, nee ik denk niet dat ze er in trapt.

Ik weet dat automobilisten op Curacao rare capriolen in het verkeer uithalen, maar hier kunnen ze er ook wat van. Wat dacht je van op het allerlaatste moment toch niet uitvoegen en weer links terug de weg opkomen. Ik schrok me dood. Wat een gek. Als je dat dan bedenkt tot daar aan toe, maar kijk wel even in je spiegel.

Wat ook irritant is zijn de bumperklevers die vinden dat ze het recht hebben zo hard als ze willen op de linkerbaan te mogen rijden. Als je dan iets te langzaam naar hun zin in haalt wordt je voor straf zo ongeveer van de baan gedrukt. Nou nou poko poko. De paasbrunch wacht wel hoor.

Die van ons gelukkig wel. Ik had geluk, maar mijn zus stuitte drie keer in een file. Dan heeft haasten toch geen zin. En waarom zou je?

Het werd een hele gezellige middag. Echt even quality time, want ons volgende bezoek Nederland zal pas volgend jaar zomer zijn. 

Domper

Mijn o zo lang naar uitgekeken paar daagjes helemaal alleen zijn al weer voorbij.

Het was heerlijk! Nu had ik allemaal plannen, maar zelfs terwijl je in een hotel vertoefd zitten er maar 24 uur in een dag. Jammer, had van mij wel het dubbele gemogen.

Nu ga ik dus toch weer naar huis met een ongelezen boek en een aantal niet aangeraakte tijdschriften.

Wel heb ik een uitgebreid bad kunnen nemen en heb ik wel degelijk twee hele tijdschriften uit kunnen krijgen.

Eigenlijk had ik er voor vandaag nog een aantal gepland. Ik moest om 11.00 de kamer verlaten en wist tot gisteravond nog niet precies hoe laat ik Youri zou ophalen.

Ik had gedacht dan lekker met een bakkie thee in de lobby mijn tijd wel door te komen.

Helaas werd het helemaal anders. Mijn telefoon stond vanmorgen vol met berichtjes.

Youri was gisteravond ziek geworden en heeft vannacht overgegeven.

Ik was al niet meer online toen hij s nachts in de weer was, maar zijn vader wel. Toch handig dat tijdsverschil.

Toen ik vanmorgen dan ook contact zocht met hem was hij het al best zat. Hij wilde graag naar huis.

Snap ik. Ondanks dat het heel gezellig was, is ziek zijn in je vertrouwde omgeving met dierbaren om je heen toch echt fijner.

De vraag kwam dan ook of ik hem zo snel mogelijk op wilde halen.

Dat heb ik gedaan. Om 11.15 stond ik daar voor de deur. 

Wat een domper om zo'n leuk weekend. Niet voor mij, maar voor Youri.

Voor mij werd het vooral even schakelen. Ik had namelijk mijn ouders willen verrassen met een extra bezoekje van mij. Ik had door willen rijden naar Den Haag in plaats van naar Almere en zou daar dan spontaan een nacht slapen. Ik moet er morgen namelijk toch zijn in verband met de paasbrunch.

Maar ik heb toch besloten naar Almere te rijden. Daar had ik voor Youri al zijn schone spullen.

Hij ligt daar het rustigst. 

De gehele rit van Zeeland naar Almere heeft Youri geslapen.

Het is maar te bezien of hij morgen meerijdt naar Den Haag.

Overgegeven heeft hij niet meer, maar gegeten ook nog niet. 

Jammer dat dit buikgriepvirusje ons toch net heeft weten te vinden. Als je thuis ziek bent tot daar aan toe, maar tijdens je vakantie is wel heel sneu. En de tijd is al zo kort.

Nu maar duimen dat Maud en ik het overslaan.

Voor, achter, links, rechts.

Gisteren tijdens onze trip naar Zeeland viel het nog niet zo op, maar het is druk in Zeeland.

Het is er overduidelijk vakantie en een hoop Duitsers weten de A58 en N57 blijkbaar ook te vinden.

Ik had voor mezelf een geweldig middagje shoppen gepland.

Voordat ik daaraan kon beginnen had ik Middelburg al van voor, achter, links en rechts gezien.

Leuk stadje hoor, daar gaat het niet om. Maar zonde van mijn kostbare tijd.

In dat halve uur op zoek naar een parkeerplaats had ik al minstens twee winkels gehad kunnen hebben.

Hoe frustrerend is het om van die blauwe borden te zien waarop staat dat alle parkeergarages vol zijn. 

Ja leuk en nu? Misschien een bord ernaast met een alternatief? Ik weet geen weg of steg daar, dus weet dan ook niet de geheime altijd nog wel lege plekjes te vinden.

Maar de volhouder wint. Na ronde drie langs alle parkeergarages ben ik gewoon voor de slagboom gaan staan. Zo, kom er maar uit grrrr, dan kom ik er in. 

Duurde niet eens heel lang. Had ik eerder moeten doen. Maar ja, als je alles van te voren weet is er ook niks spannends meer aan.

Eindelijk mocht ik dan het centrum van Middelburg bezoeken. Best een leuk stadje. Er is een grote diversiteit aan winkels, maar er is ook sfeer. Met her en der een straatartiest en er was zelfs een draaiorgel. Hollandser kan bijna niet. Gelukkig maar, want de voertaal in de winkels was voornamelijk Duits. Niet door het personeel, maar door de klanten.

Middelburg is een mooie historische stad. Het heeft prachtige oude gebouwen in een mooie style gebouwd.

Op het plein was er nog een kleine markt met onder andere bloemen.

Prachtige tulpen lagen me aan te staren. Maar nee, ik heb het niet gedaan. Ooit, als ik weer in Nederland woon, dan neem ik wel weer bloemen in huis.

Na het shoppen ben ik een hapje gaan eten. Dan is alleen wel heel alleen hoor. 

In het hotel is het prima. Ook tijdens het shoppen vermaak ik me zonder gezin prima, maar alleen aan een tafeltje in een restaurant is wel heel saai.

Maar morgen is het alweer voorbij met de pret. Dan haal ik Youri weer op bij zijn vriendjes en gaan we het hele eind weer terug. 

Er staan nog een aantal afspraken in de agenda die ook belangrijk zijn. Paasbrunch met de familie bijvoorbeeld en wat dacht je van een concert van Nick en Simon. Nu we er toch zijn.......

Alleen maar niet eenzaam

Dit wordt een blog voor de moeders onder ons.

We kennen allemaal wel het gevoel onmisbaar te zijn. Een gevoel is natuurlijk wat anders dan de werkelijkheid, maar we functioneren er wel naar.

We rennen en vliegen, zijn altijd in dienst van ons gezin en plaatsen ons zelf vaak naar de achtergrond.

En mochten jullie je niet aangesproken voelen, ik voel me absoluut wel zo. Misschien vaak eerder onbewust dan bewust.

Deze trip naar Nederland stond al even gepland. We beginnen dan met dat we weten wanneer we aankomen en wanneer weer vertrekken.

In de loop van de tijd worden dan langzaamaan de dagen gevuld en voor je het weet zit alles vol.

Vol met leuke ontmoetingen natuurlijk, maar nu zat er ook nog een mooi momentje voor mezelf in.

Youri heeft namelijk al een jaar of drie vrienden met wie hij Skypt en online spelletjes speelt. 

Deze jongens wonen in Zeeland en Youri wilde heel graag ze een keer ontmoeten.

Het is een beetje zoals vroeger toen we nog penvrienden hadden. Je weet heel veel van elkaar maar je hebt elkaar nog nooit gezien.

Nu is Zeeland niet echt om de hoek. Reistijd 2 uur en 10 minuten zonder file en gegarandeerd ongeveer een hele tank benzine leeg. Wat is dan wijsheid. 4,5 uur in de auto en een tank heen en een tank terug en twee dagen later hetzelfde verhaal? Of het geld wat ik qua benzine wegrij omzetten in een hotelovernachting? Ik heb voor het laatste gekozen.

En zo zit ik dus hier.

Helemaal alleen maar absoluut niet zielig. Nee eigenlijk is het zalig!!

Ik heb nog nooit in een hotel vertoefd zonder man en of kinderen. Heerlijk om geen verantwoording te hebben voor het koken, het huishouden, de dieren. Even nu echt helemaal niks!

Youri vermaakt zich prima bij zijn vriendjes, Maud heeft haar beste vriendin Mandy bij oma te logeren en mams gaat zo heerlijk in een warm bad.

We zullen zien hoe leuk ik het morgen nog vind, maar voor nu "wat een verwennerij"!!

Lekker kwijlen

De tijd vliegt voorbij en voordat we goed en wel onze jetlag achter ons gelaten hebben is week 1 van onze trip alweer bijna voorbij.

Ik weet nu al dat ik niet iedereen ga zien en spreken die mij graag zou willen ontmoeten.

De tijd is te kort of gaat te snel, het is maar net hoe je het ervaart. Maar wat niet in levende lijve uitgevoerd kan worden, kan altijd nog via Skype, Facebook of via andere mogelijkheden.

We kunnen ook niet alleen maar op visite, dan lopen we onszelf voorbij. Een trip naar Nederland is ook ontspanning en daar hoort winkelen bij.

Er wordt hier nog wel eens geklaagd dat alles duur is. Dat is zeker op bepaalde vlakken wel zo, maar niet wat betreft voeding en kleding.

In de supermarkt lopen is voor mij hier heel gevaarlijk. Al slippend glij ik langs de rekken. Uitkijkend dat ik niet onderuit ga door mijn eigen kwijl. Wat is hier veel, wat is het goedkoop en wat ruikt het lekker!

Als ik langs de vers brood afdeling loop bekruipt me toch wel een gevoel van gemis. Al die heerlijke verschillende soorten brood, broodjes en banketproducten. 

Maar ondanks dat weegt dat niet op tegen het genot van het leven op Curacao. 

Her en der worden wat artikelen aangeschaft wat straks mee terug gaat naar Curacao. Natuurlijk kan ik de ook de hoek met dierenbenodigheden niet voorbij lopen. De honden hebben ook recht op hun kwijlmomentje.

Dit is een klein deel van de collectie. En dan bedoel ik niet de collectie in de winkel, maar nu bij mij in de koffer.

Het woord koffer wordt hier trouwens regelmatig uitgesproken. Vooral in zinnen samen met het woord zwaar of vol. Iedere koffer mag maximaal 23 kilo wegen. En dat dan keer drie. Het lijkt heel veel, maar je zit er zo aan. Bij elke aankoop is het dan ook de vraag of het er nog wel bij kan.

We zullen het zien. Maar alle hondenspulletjes gaan mee, al blijft er iets anders voor achter in Nederland!

Sorry, even vergeten

Na 1,5 jaar kun je het leven in Nederland al aardig ontwend zijn.

Natuurlijk ben ik niet helemaal van gisteren, maar een hoop handelingen vergeet je toch snel.

Wat dacht je van geschakeld rijden in plaats van automaat? Of overal je knipperlicht aan doen?

Gisteren wilde ik in een winkel pinnen. Ik gaf de cassiere mijn pinpas.

Die kreeg ik dus weer terug en kreeg ook direct op een hele vriendelijke manier (not) te horen hoe het wel moest. Sorry hoor. Ik ben dat niet meer gewend. 

Op Curacao geef je de pas af aan de cassiere. Zij stopt hem in de automaat, typt alles in en jij doet de pincode. Daarna krijg je de pas met een copy pinbon en kassabon terug.

Het went blijkbaar snel, want ik was alweer vergeten hoe dat hier werkt.

Wat we niet vergeten zijn is hoe lekker bepaalde producten hier ook al weer waren.

Een echte ambachtelijke slager hebben we niet op Curacao. Het is dan ook echt elk jaar weer een feest om even weer die drie bakjes filet american en salade te halen. 

Als je iets niet voortdurend kunt krijgen ga je het extra waarderen als je het wel weer kunt eten.

Dat geldt ook voor de echte friet van snackbar Frieteria. Alle tijd in Dronten was dit ons vaste adres voor de vette hap. Zelfs ons afscheidsfeest hebben we in hun lunchroom gevierd.

Hoe leuk is het dan ook om elk jaar er nog even een frietje te doen.

Het is leuk om te merken dat men nog steeds wie je bent. Ook bij de snackbar wordt mijn blog gelezen! Geweldig toch! 

Daarna weer terug naar Almere. Wat mij opvalt is dat het voor een toerist cq buitenstaander niet meer te volgen is welke snelheid je nu op welk stuk van de snelweg mag rijden.

Wat een warboel aan borden zeg! Het stuk Almere-Dronten valt dan nog mee, maar ik heb al heel wat kilometers gemaakt deze week en het was me zeker niet overal duidelijk. Ik merk dat ik maar voor de zekerheid langzamer ga rijden.

Het lijkt allemaal zo goed geregeld, maar ondertussen is het voor een buitenstaander niet te volgen. 

Nu maar hopen dat ik niet achtervolgd wordt met een mooie brief van het CJIB.