Yeah weekend

De week zit erop en wat voor week!

Tico doet het gelukkig goed! Hij eet, drinkt en poept! Hoe blij kan je zijn met een hondendrol!

Het was echt wel even spannend de afgelopen week. Volgens de dierenarts was Tico een bijzondere casus. Zijn ziektebeeld paste nergens echt bij. Ik was wel heel gelukkig met de beslissing om een echo te maken. Zonder dat hadden we niet gezien dat hij een darmverlamming had en was hij er misschien nu niet meer geweest. Des te meer genieten we weer van hem.

Behoudens het ziek zijn van Tico hadden we natuurlijk toch al een drukke agenda. 

Gelukkig is de agenda vanaf morgen een stuk leger! We hebben weekend en gaan daar dan ook eens ordinair heel erg van genieten! Het kan zo maar eens zijn dat ik morgenmiddag met een tijdschrift en een glas koud water met ijsklontjes mij settel aan de badrand.

Morgenochtend heb ik eerst een bijeenkomst bij het dierenasiel. Alle giften en donaties zijn geteld en morgen horen wij de eindstand. Ben wel heel benieuwd wat we bij elkaar geleurd hebben.

Volgend jaar ga ik het weer doen! Ik weet nu hoe het werkt en zie het als een uitdaging om volgend jaar met nog meer terug te komen.

Maar nu eerst maar eens horen wat er dit jaar is opgehaald.

Fijn en rustig weekend iedereen!

Effe doorbijten

Het valt niet mee om tijdelijk alleenstaand te zijn.

Petje af voor de alleenstaande ouders onder ons. Ik begin het al behoorlijk zat te worden.

Maar misschien komt dat ook doordat het allemaal niet zo loopt als hoe het gepland was.

Normaliter draai ik mijn hand er niet voor om. Twee dagen of twee weken alleen, het is mij om het even.

Juist doordat je een vrij vast programma hebt rollen de dagen zo voorbij.

Niemand had natuurlijk in kunnen schatten dat Tico zo ernstig ziek werd.

Dit maakt dat de hele planning plaatst maakt voor de verzorging van Tico, waar het trouwens gelukkig steeds beter mee gaat!

Vandaag was echt zo'n dag die ernstig leek op mijn oude leventje in Nederland. Er stond zo veel tegelijk gepland dat je van gekkigheid niet wist hoe het uit te voeren.

Ik vind dat je hier alles pas vrij laat hoort. In Nederland staat elk uitje al een jaar van te voren in de schoolagenda, hier deels. Maandagmiddag kreeg ik een brief waarin stond dat Youri vandaag een schoolfeest had.

Eigenlijk was het ook onze laatste les behendigheid. Ik heb nog overwogen om alleen met Luna te gaan tot ook Maud kwam met de mededeling dat er vandaag een beroepenbeurs was waar de hoge scholen uit Nederland bij aanwezig waren. Alle vragen over opleidingen konden daar gesteld worden.

Maud wilde daar graag heen. Nu riep ik van de week al dat ik mezelf vaak wegcijfer voor mijn kinderen en huisdieren en ook in die volgorde. Geen behendigheid dus.

Het werd nog even een racepartij omdat de ouder die vandaag aan de beurt was om Maud naar surfen te brengen niet kon. Weer even schakelen hoe we dit gingen doen omdat we dan pas rond 18.10 thuis zouden zijn. 19.00 begon het feestje van Youri op school. 

We hebben het allemaal gered, maar het voelt niet fijn. Je bent gehaast en prikkelbaar en voelt de druk.

Dit was nu weer voor een dagje. Het is toch bizar dat de meeste dagen in Nederland er voor mij zo uitzagen!

Kan niet goed zijn voor een mens!

Geluksdag

Afgelopen nacht was ik nog in de weer geweest met Tico.

Twee keer heeft hij nog overgegeven. Één keer in zijn mand en de andere keer op de grond.

Het was dus wel spannend wat de dag zou brengen vandaag.

Vanmorgen wilde hij nog niks eten, alles wat ik aanbood werd besnuffeld en daarna werd er weg gekeken.

Tot ik met rauwe kipfilet aankwam. Dat wilde hij wel. Nou vond ik rauw niet zo'n goed plan, dus snel een pannetje water op en kip gekookt.

En ja hoor, gelukkig nam hij daar wat stukjes van. Toen was het even afwachten wat er zou gebeuren.

Zou het er weer met dezelfde vaart uitkomen of bleef het liggen. Gelukkig was het laatste het geval.

Dat was de eerste stap. 

De tweede keer werd het kleine beetje kipfilet gecombineerd met de medicatie die ik er stiekem tussen had gedaan. Ook dit ging er gelukkig in.

Je zag aan Tico dat hij langzaam aan opknapte. Hij kreeg wat meer energie en liep wat meer rond.

We hebben het drankje dat zijn darmen moet prikkelen ook keurig gegeven. Het is nu wachten op de eerste keer ontlasting, dan weten we pas zeker dat alles weer werkt. We zijn er dus nog niet, maar hebben goede hoop dat alles goed komt.

Vanmiddag kreeg ik een gepensioneerde vrouw op visite die mogelijk interesse had in Lady.

Ze hoefde niet meer te werken en was nu hele dagen alleen thuis. Ze zocht een kameraad en Lady kon daar wel eens zeer geschikt voor zijn.

Het was liefde op het eerste gezicht! Lady liet zich direct van haar beste kant zien.

Mevrouw wilde haar eigenlijk wel meteen meenemen, ze had al een riem mee.

Tja, waarom zouden we dat uitstellen? Nu kan Lady meteen wennen aan haar nieuwe huis voordat ze heel erg bij mij gewend is.

Dus daar ging Lady. Ik gun haar alle geluk.

En dat geluk ging nog even door.

Ik heb lang in twijfel gestaan, maar voor vanavond stond er een uitnodiging om nog eens met 'de partners van' deel te nemen aan de Gooise vrouwen bingo.

Ik had lang geleden al Maud en mijzelf opgegeven. Nu kwam het eigenlijk niet zo lekker uit, maar had ik wel even de behoefte om er uit te gaan.

Even iets ontspannends is ook wel eens fijn.

Na overleg met Maud wat we zouden doen besloot Maud thuis te blijven zodat ze op Tico kon letten.

Dat was natuurlijk wel heel tof, dus zei ik haar gekscherend dat als ik een cowboybag zou winnen die voor haar zou zijn.

Nou je gelooft het niet, maar ik won hem ook nog! Niet de grote handtas, maar het kleine handzame plattere model.

Ik heb Maud via een sms meteen op de hoogte gebracht.

Die dacht eerst dat het een geintje was, maar was daarna helemaal in de gloria.

Maar hier bleef het niet bij, ik mocht nog een keer naar voren omdat ik een volle rij had.

Nu won ik een horloge, dus ook nog een kadootje voor mijzelf.

Het heeft zo moeten zijn. 

De prijzen zijn prachtig, maar de mooiste prijs die ik vandaag gekregen heb is dat Tico langzaam aan weer opknapt.  

Meet little Lady

Sinds gisteren hebben we er tijdelijk een hond bij. Ze heet Lady.

Ik had natuurlijk niet van te voren in kunnen schatten dat Tico zo ziek zou zijn, want Lady stond al gepland.

Lady komt van de straat en was voor een weekje op proef bij een gezin met vier kinderen waaronder een tweeling van 20 weken. Deze mensen hadden niet echt een tuin dus Lady lag aan een lange lijn.

Deze hond werd op straat al langere tijd gespot. Ze was zo lief naar iedereen dat ook iedereen er maar vanuit ging dat ze wel een baasje had.

Niks van waar, niemand kende haar baas, ze liep al heel lang op straat.

Omdat het zo'n lieverd is werd besloten een forever home voor haar te gaan zoeken.

Die was er niet één twee drie. De mensen waar ze nu vandaan komt die wilden graag een hond en Lady kwam er als proef.

Maar Lady kon daar haar energie niet kwijt. De hele dag buiten aan een lange lijn is voor een jonge hond van ongeveer 1,5 geen doen. Plus dat zij van alle drukke kinderen om haar heen ook erg druk werd. Dat was dus niet de juiste match.

Toen heb ik aangeboden dat ze wel tijdelijk bij mij mag vertoeven. Ik heb een grote tuin en drie speelkameraadjes dus die energie raakt ze wel kwijt.

Het is inderdaad een hele lieve hond. Ik weet zeker dat er snel een forever home gevonden wordt.

Ze ligt heerlijk aan je voeten, is trouw, wil graag goed doen. Wil wil er nou niet zo'n hond?

Het is wel heel jammer dat ze nu niet lekker kan ravotten met Tico. Dat is hier de energieke vrolijke flierefluiter. Maar nu even niet.

Ik heb hem net opgehaald bij de dierenarts vandaan.

Het is nog steeds een hoopje ellende. Zijn darmen lagen en liggen nog steeds stil.

Met medicatie moet dit weer op gang komen. Tot nu toe heeft hij niks gegeten sinds zondag.

Allemaal maar duimen dat hij er boven op komt. We kunnen dit vrolijke mannetje van nog net geen 1 echt nog lang niet missen.

Goed en slecht nieuws

Laten we maar met het goede nieuws beginnen en dat is dat Selikor vanmiddag weer op de stoep stond.

En wat hebben ze gedaan? Alle putten in de tuin geopend om te kijken of het water hoog stond.

Dat stond het nergens en vervolgens zijn we weer vertrokken.

Morgen komt er weer iemand om de deksels die letterlijk open zijn gebroken weer met cement af te dichten.

We zullen zien of dat morgen is, of overmorgen of misschien wel volgende week.

Dan het slechte nieuws.

Tico is ziek. Het arme ding eet niks, is lusteloos en ligt alleen maar.

Nou was hij toch al een beetje aan het kwakkelen. Twee weken geleden begon hij namelijk te piepen bij het eten. Iets deed hem erg zeer, waarschijnlijk in zijn keel.

We hebben hem toen een paar dagen zacht voer gegeven en tot zaterdagavond was er niks meer aan de hand.

Zaterdagavond begon hij te spugen. Nog niks alarmerends, doet hij ook wel eens vaker aangezien hij de gekste dingen eet.

Maud had hem van de week betrapt op het eten van een hele grote leguaan. Alleen zijn achterpoten en staart lagen er nog. Getsie.

Of het piepen bij het eten nu te maken had met zijn ziek zijn van nu weet ik niet, maar het feit dat hij alleen maar lustelozer werd maakte mij bezorgd en dus werd het weer een ritje dierenarts.

Uiteraard gebeuren dit soort dingen altijd als ik alleen ben. Toen Storm karpattenziekte kreeg was ik alleen en ook tijdens de vechtpartij tussen Luna en Storm stond ik er alleen voor.

Dat betekent dus goed nadenken hoe alles past in de agenda.

Tennissen van Youri hebben we geskipt. Ging niet passen met de tijd dat ik bij de dierenarts terecht kon.

Daarbij moest ik ook nog rekening houden met Maud die weer om 18.30 gegeten en wel bij een oppasadres afgeleverd moest zijn.

In plaats van tennis heb ik gezorgd dat het eten klaar stond.

Ik naar de dierenarts en de kinderen aan de maaltijd. Ik zou daarna wel weer eten.

De dierenarts heeft eerst een bloedtest gedaan om karpattenziekte uit te sluiten. Dat had hij gelukkig niet. Koorts ook niet. Zoals het er nu naar uit ziet heeft hij een giftige blauw blauw gegeten.

Dat is een hagedis soort waar honden niet tegen kunnen.

Maar omdat Tico alles eet inclusief poep en andere viezigheid kan het ook een bijzonder type worm zijn die zich in de slokdarm nestelt. 

In ieder geval had hij wel een verhoogde ontstekingswaarde, dus gingen we naar huis met antibiotica en een ontstekingsremmer. Ook heeft hij een injectie gekregen tegen die specifieke worm.

Het arme ding heeft nog steeds niks gegeten. Ik krijg zelfs zijn pillen in een lekker stukje worst er niet in.

Duimen maar dat het morgen beter gaat.

Bijzondere zondagmorgen

Vanmorgen zou de enige morgen zijn dat we allemaal konden uitslapen.

De hele week heeft Erik gewerkt inclusief gisteren.

Dan is het wel lekker om relaxt de zondag te starten wetende dat ik Erik een paar uur later al weer naar Hato zou brengen voor de volgende reis.

Van dat uitslapen kwam echt niks terecht.

Om 9.15 werd er namelijk aangebeld door onze bijna buurvrouw en tevens echtgenote van een collega.

Selikor stond voor de deur. Nou had ik wel in een soort van onderbewustzijn een paar keer een toeter gehoord. Maar ach, je hoort hier wel meer en ik verwachtte niemand.

Selikor had dus staan toeteren en zij waren al weer van plan te vertrekken.

Selikor!! Dat is ongeveer wel de laatste die ik verwacht op zondagmorgen.

Ik was ze van de week wel misgelopen door het collecteren  en was dan ook van plan om morgen even te bellen om nieuwe afspraak te maken.

Erik dus snel in de kleren en het hek open gemaakt.

Ze hebben inderdaad de boel doorgespoten. Erik was even binnen, komt terug naar buiten, weg Selikor! Hek stond nog open en ook de put was niet afgesloten, nou moe.

Samen met Erik die verschrikkelijk zware putdeksel er weer op geschoven, komen ze net weer langs.

Ja, ze waren nog niet klaar. Het was nog niet in de orde, de baas moest er naar komen kijken.

Ik denk niet dat die baas werkt op zondag. Ik heb hem nog niet gezien.

Blij dat in ieder geval de deksel er weer op ligt, ik zie wel wanneer ze het weer komen afmaken.

Stank voor dank

Tenminste zo voelt het wel.

Stank voor dank. Doordat ik de hele week zeer druk bezig ben geweest met collecteren heb ik niks aan het huishouden gedaan.

Echt werkelijk waar alles is blijven liggen. Het enige wat ik nog af en toe gedaan heb is een bezem door de woning trekken.

Dat betekende aan de bak vandaag. Tuurlijk had ik het vandaag ook niet kunnen doen en er voor kunnen kiezen om naar het strand te gaan, maar het werk wordt er niet minder van.

Tevens heb ik nog een extra stok achter de deur, ik krijg straks namelijk visite.

Dus tanden op elkaar en poetsen maar.

Vanavond krijgen we mensen op visite die we hebben leren kennen tijdens de tropentraining.

De tropentraining was bij het tropeninstituut in Amsterdam. Dit was één van de laatste elementen die we moesten 'doorstaan' voordat er een definitieve ja kwam voor de uitzending.

Tijdens deze training leer je veel over de cultuur en bespreek je met elkaar de voor en tegens van de uitzending.

Het is grappig dat je met dat specifieke groepje mensen net wat meer hebt dan met de anderen.

Je hebt elkaar in de twee daagde training beter lekker kennen en toch ook wel lief en leed met elkaar gedeeld. Dat geeft verbroedering.

Zonder dat we het van elkaar wisten bleken we buren te zijn op coral estate. Dat betekende zes weken naast elkaar wonen en af en toe eens een bakkie bij elkaar doen.

Nu hebben we voor vanavond afgesproken bij ons. Ze hebben ons huis hier nog niet bewonderd.

Hoogste tijd natuurlijk!