We gaan weer door

Het wordt bijna gewoon, maar als de één de deur uit is komt de volgende weer binnen.

Vanmorgen vroeg werd het allerlaatste pupje van het vorige nest opgehaald.

Ze komt helemaal op haar plek bij een gezin met vier kinderen en een grote tuin.

Geen andere hondjes om mee te spelen, maar dat komt wel goed.

Dit hondje was er namelijk één die liever aan je voeten lag dan met de andere speelden.

Ze wilde op schoot en aandacht. Ik denk dat ze dat wel genoeg gaat krijgen.

Ook weten ze nu al dat ze volgend jaar terug gaan naar Nederland en het hondje gaat uiteraard mee.

Er werd nu al nagedacht over een grote bench en alle papieren. Kijk zo hoort het.

Helaas zijn er ook genoeg Nederlanders die geen haar beter zijn dan sommige lokale mensen.

Het gebeurd regelmatig dat honden gewoon in de tuin achtergelaten worden als de inboedel ingepakt wordt. Dan was de hond alleen goed genoeg voor drie jaar waken, maar een liefdevolle verdere toekomst in Nederland zit er dan niet in.

Deze mama met haar vijf kinders werden aan het eind van de morgen gebracht.

Nog geen goede foto's, eerst maar eens bijkomen van de avonturen op straat.

Ook nu weer werd de bench zeer gewaardeerd en doken mama en kinderen er direct in om er de eerst volgende paar uren niet uit te komen.

Nu kon dat voor een deel ook niet, omdat ik de deur had dicht gedaan.

Want fosterhondjes of niet, er moet natuurlijk wel gewoon getennist worden. Youri zag van zijn les af.

Z'n mond was wat pijnlijk en dit trok door naar zijn hoofd. Hij had vanmorgen op school wel gegymd, maar rennen was een bijzonder gevoel.

Prima hoor, dan tennis ik jouw les er wel bij! Normaal is mijn les een half uurtje, nu dus een uur.

Wel pittig om van 14.00 tot 15.00 in de volle zon te sporten, maar te leuk om te laten.

Na thuiskomst hebben we de deur van de riante hondenvilla weer geopend.

De pups zijn vijf weken oud en hebben nog niet zo veel ruimte nodig. Die bleven dan ook alleen maar in en om het hok scharrelen. Mama bewaakte haar kroost en was daar beredruk mee.

Luna en Tico wilden graag op kraambezoek, maar kregen een grommende nee.

Rechtsomkeert dan maar.

Maar Tico is ook niet gek. Toen mama in huis wilde komen grommende hij ook. Ik niet in jouw huis, jij niet in mijn huis.

De vriendelijkheden zijn weer even uitgewisseld. We houden het goed in de gaten.

Voor mama en pups moet het hier veilig en fijn zijn, maar voor mijn eigen honden ook.

Ik denk dat het goed is als ze er allemaal maar eens een nachtje over slapen.

Verbouwing

Eindelijk was het vandaag dan zo ver. De officiele verbouwing is begonnen.

Youri keek er al maanden naar uit en heeft natuurlijk al het nodige voorwerk over zich heen laten komen.

Ik heb het over de beugel. Youri heeft hiervoor het één en ander moeten laten trekken en vond het dan ook hoog tijd dat die beugel er nu maar eens in kwam.

Ik ben erg blij dat die mogelijkheden hier gewoon op het eiland geboden worden.

Het kan toch niet zo zijn dat als je een paar jaar emigreert je ook een paar jaar niet de juiste zorg kunt krijgen.

Nu is het wel zo dat de meeste tandartsen hier uitstekend werk verrichten. De meeste hebben in Nederland hun opleiding voltooit. Over artsen en specialisten hoor ik wat wisselende geluiden. Over onze huisarts heb ik zeker geen klachten en zelf heb ik gelukkig nog geen gebruik hoeven maken van medische specialisten. Maar niet iedereen is even te spreken over de artsen.

Ik weet wel dat het ziekenhuis zwaar veroudert is. Ze zijn begonnen aan het bouwen van een nieuw ziekenhuis, maar zoals met alles hier zal dat nog wel even duren.

Gelukkig vallen wij qua ziektekosten nog steeds onder Nederland en kunnen we ook uitwijken naar Nederland als het echt noodzakelijk is. Laten we hopen dat dit nooit nodig is.

Maar goed, die beugel dus. Dat was nog een aardig klusje. Schoonmaken, polijsten, een goedje erop als extra basis voor de lijm, dan lijm erop en als laatste het slotje.

En dan zien we er zo uit.

Tegenwoordig mag je al veel meer met een beugel dan vroeger. Ik had Youri vertelt dat cola en kauwgum toen echt niet mocht. Nu lust Youri graag in het weekend een glaasje cola en was hij dan ook zeer blij dat cola drinken tegenwoordig weer gewoon mag.

Zelfs kauwgum kan weer, alleen toffees zijn niet zo handig, maar die lust hij toch niet.

Na het plaatsen van de slotjes komt de volgende handeling en dat is het plaatsen van de elastiekjes.

Die zijn te verkrijgen in allerlei kleuren. 

Die elastiekjes gaan om die slotjes heen. Youri heeft gekozen voor blauw onder en rood boven. 

Ach ja waarom ook niet. Als je dan toch een beugel moet dan maar wel een leuke beugel.

Het plaatsen viel Youri allemaal reuze mee, maar vanavond kwam dan toch de pijn opzetten.

Het voelt raar aan je tanden, het trekt en je kunt moeilijk afhappen.

Even wennen en morgen zal het vast al wel weer beter gaan. Voor nu kunnen we niet meer doen dan een paracetamol.

Hoge bomen vangen veel wind

Het waait hard en niet zo maar hard, maar heel erg hard!

In ons vorige huis hadden we dan dat het broodbeleg van je bord afwaaide. 

Daar hebben we hier gelukkig geen last van. Is het in het ene hoekje te erg, dan verkassen we met ons boterhammetje gewoon naar een ander hoekje.

Maar hier schuilen hele andere gevaren. Het kan zo maar zijn dat terwijl je door de tuin loopt je getroffen wordt een palmtak. 

En die kunnen best scherp zijn.

Ik denk dat ik nu in Nederland verplicht zou zijn met zo'n gele bouwhelm door de tuin te lopen, haha. 

Hier is alles op eigen risico.

Soms vallen ze met bosjes naar beneden. De honden vinden ze fantastisch om mee door de tuin te rennen. Maar het geeft zo'n rotzooi dus het meeste ruim ik op.

Krijg je hele bijzonder creatief gevulde containers van.

En wat niet past leggen we er maar naast.

Net zoals in Nederland hebben we hier ook dat je gewaarschuwd wordt met kleurcodes. In Nederland ken ik de drama's bij code geel en oranje nog wel. Zeker als het héél misschien hard zou kunnen gaan sneeuwen, dan werd alvast alle openbaar vervoer plat gelegd.

Hier hadden we gisteren code geel en vandaag code oranje met een waarschuwing voor een hoge zee met golven van 2,5 meter hoog. 

Normaal hebben we eigenlijk vrijwel geen golven dus is 2,5 meter best pittig.

Verder nog iets? Nee hoor, voor de rest mag je het zelf uitzoeken. Treinen hebben we niet dus die rijden ook niet. Bussen reden toch al niet op tijd dus daar verandert ook niks aan. Varen zou ik niet aanraden, maar het word je ook niet verboden. Wil je lekker varen, prima ga je gang.

Maar veel wind geeft ook mooie plaatsjes.

We hebben een aantal prachtige plekjes op Curacao waar de natuur laat zien wat hij waard is. Met veel wind is het daar nog spectaculairder.

Zo heeft elk nadeel ook z'n voordeel.

Tegenstrijdig

Het land Curacao heeft de naam dat alles hier zeer relaxt gaat.

Het zinnetje don't worry be happy zou hier ongeveer uitgevonden kunnen zijn.

Overal moet je de tijd nemen, haasten heeft geen zin.

Helaas gaat dat in het verkeer niet altijd op.

Natuurlijk heb je hier minder regels zodat ook het autorijden als een relaxte bezigheid gezien kan worden. Het is best lekker dat je niet voortdurend op je kilometerteller hoeft te kijken en naar elke auto langs de weg voor flitsers.

Ook het links en rechts inhalen is hier best aangenaam. Heb je iemand voor je die het leven wel heel ontspannen leeft dan kan je er in ieder geval langs.

Maar helaas maakt het niet hebben van regels het ook weer gevaarlijk. Er worden soms capriolen uitgehaald waarvan je echt denkt als dat maar goed gaat!

De meeste mensen hebben hier toch ooit autorijlessen gehad en ik neem aan dat ze al die stunts toen niet geleerd hebben.

We hebben hier één lange weg naar Westpunt. En die vind ik dood eng.

Niet door het asfalt of door de heuvels en bochten, maar door de weggebruikers van die weg.

Het is een lange tweebaansweg die heuvel op en heuvel af gaat. Inhalen kan hier eigenlijk niet, want de kans is groot dat je op een tegenligger knalt.

Maar je hebt hier dus gekken die dat wel doen. Gewoon voor het opgaan van de heuvel en dan passeren ze niet één, twee of drie auto's, nee ze gaan voor een hele rij. En dat terwijl ze dus niet kunnen zien wat er aan de andere kant komt.

Vorig jaar ging dit gruwelijk mis. Een vakantievierend gezin uit Nederland knalde boven op zo'n idoot die net auto's ingehaald had en niet meer op tijd kon invoegen. Het resultaat was dat de vader en moeder kwamen te overlijden en hun zoontje van zes als wees achter bleef.

Leert men hier wat van? Welnee! Als ik op die weg rij zie ik het nog steeds gebeuren.

En vandaag ging het dan weer gruwelijk mis. 

Helemaal exact is de oorzaak nog niet vast gesteld.

Wel is het zo dat een auto die dacht alle ruimte te hebben om op te draaien finaal geraakt is door een achterop komende auto. Ooggetuige geven aan dat de achterop komende auto al meerdere malen aan het inhalen was geweest. Waarschijnlijk dook hij nu ineens op en had de bestuurder van de opdraaiende auto zijn snelheid totaal niet ingeschat.

Resultaat, 1 jongen van 14 overleden en 3 gewonden. Vreselijk. Een gezin wat hun kinderen naar school bracht komt daar nooit aan en zal nu hun zoon moeten missen. Zeker als er kinderen van de leeftijd van je eigen kinderen bij zijn betrokken komt dit extra hard aan.

Het had ieder gezin rijdend op deze weg kunnen zijn! 

Helaas gebeurd er nu niks. Er worden nu niet ineens doorgetrokken strepen gezet of inhaal verbodsborden geplaatst. En zouden ze dat wel doen dan helpt dat toch niet. Er is totaal geen verkeerscontrole. Je kunt hier te hard rijden, door rood rijden, inhalen op de meest achterlijke plekken, met auto's rijden die zelfs bij de schroot niks meer opleveren. Alles kan hier en dat ten koste van mensenlevens. Nu gebeuren er overal natuurlijk wel ongelukken, maar deze hoeven niet. Als men hier minder roekeloos rijdt zullen er absoluut minder verkeersdoden zijn. Laten we hopen dat er ooit nog eens verandering inkomt en tot die tijd is het opletten geblazen in het verkeer!

Niet handig

Vandaag was ik niet op m'n best. Moe, buikpijn enzovoort.

Maar net zoals toen ik nog in Nederland woonde heb ik geen tijd om ziek te zijn.

Ik moet dan ook wel héél ziek zijn wil ik volledig gestrekt op bed blijven liggen.

Ik beloof mezelf dan in ieder geval om mn lijst huishoudelijke taken in te korten. Scheelt ook al stukken.

Vanmorgen vroeg heb ik mama Rosa naar de dierenarts gebracht.

We dachten dat ze mogelijk een baarmoederontsteking had waardoor we besloten haar al vrij snel te laten steriliseren. Mocht de boel dan ontstoken zijn dan kon alles er direct uit.

Ons vermoeden bleek juist, dus ben ik blij met de keuze die we gemaakt hebben.

Mama Rosa is na haar operatie opgehaald door haar nieuwe eigenaresse. Dat is wel heel dubbel.

Ik heb meer moeite met het overdragen van de volwassen honden dan de pups.

Maar niet te veel bij stil staan. Ook mama Rosa heeft een fantastisch huisje gevonden.

Daarna ben ik direct doorgereden naar de supermarkt. Had ik dat allemaal maar gehad.

Was alleen geen handige actie. Er was nog vrijwel niks uitgepakt bij de super.

Ze waren nog druk met het aanvullen van de groente en fruit hoek. Ook de zuivelhoek oogde leeg en er was nog amper brood.

Hier schoot ik dus niet zo veel mee op. Aanvullen doen ze hier tijdens de openingstijden van de super.

Vanuit Nederland was ik toch wel erg verwend dat ze dit of nog s avonds laat doen of nog voor openingstijd. Hier niet. Waarom zou je. De meeste mensen doen toch na hun werk hun boodschappen. Heb je dus tot een uur of 16.00 alle tijd om alles aan te vullen en recht te leggen.

Als het zo eens uitkomt dat ik om 17.00 boodschappen moet doen, dan is het druk!! Echt heel erg.

Auto's staan dan langs de rand van de weg omdat alle parkeervakken vol zijn.

Is dus een tijd die je beter kunt vermijden. Maar 9.30 dus ook. De supermarkt is trouwens om 8.00 uur al open. Zou niet weten waarom, ligt dan toch niks in de schappen. 

Youri heeft op maandag nog steeds zijn kooklessen. We hebben al van alles gehad. Turkse pizza, chocoladekoekjes en vandaag rotti. Om de kleine pup goed te socialiseren heb ik haar meegenomen toen ik Youri op moest halen. Lekker veel indrukken voor de pup en geheid een succes bij kinderen.

Binnen no time stonden er dan ook een stuk of zes meisjes om me heen.

A wat schattig, a wat is ie zacht, mag ik haar aaien, mag ik haar vasthouden, is ze van jou??? En zo kan ik nog wel even doorgaan. De pup vond alles prima. 

Je wordt wel heel moe van al die aandacht.

Maar als er gevoerd wordt staan we er gewoon tussen. Ik ben een hele stoere meid die zich niet laat wegjagen.

Woensdagmiddag gaat ook dit kleine meisje naar haar forever home.

Happy

Vanmorgen was het dan zo ver, de puppy's zouden vertrekken naar hun nieuwe huisje.

Er wordt mij regelmatig gevraagd of ik dat niet erg vind?  Tuurlijk is het soms moeilijk om de honden waar je zoveel energie in gestoken hebt en waar je al zoveel liefde van ontvangt los te laten.

Maar als ik zie dat ze naar een goede nieuwe eigenaar gaan dan is het goed.

Als ik niet los zou kunnen laten zou ik dit werk niet kunnen doen. Dan zou ik immers veel te veel honden zelf hebben en daardoor geen fosterhond er meer bij kunnen hebben.

En fosters zijn nu juist zo hard nodig! Doordat ik weer vrij kom krijgt een andere hond van de straat weer een kans.

Voor drie van de vier hondjes kwam vandaag een nieuwe eigenaar. Ze waren allen ontzettend blij met hun hondje. Één van de nieuwe eigenaren was ook erg blij met ons! Het besef van het werk dat wij doen waardoor deze pups nu een goede toekomst tegemoet gaan bracht haar op het idee om iets mee te nemen. Ik kreeg van haar een prachtige bos tulpen en een fles wijn. Ik was zo enorm verrast! Door mijn blog over de tulpen was ze op dit idee gekomen. Geweldig! Dit is toch net even dat extra klopje op de schouder.

Helaas voor één pup kwam de nieuwe eigenaar niet opdagen.

Ze waren zo enthousiast aan de telefoon, maar hebben helemaal niks meer van zich laten horen.

Dit meisje is nu nog met haar moeder, maar die gaat morgen onder het mes en daarna naar haar nieuwe eigenaren. Maar het komt goed, ook voor haar vinden we een huisje. En tot die tijd wordt ze door ons gewoon extra verwend.

Het is leuk om te zien hoe snel een hond weer wat vertrouwen krijgt na een ellendige periode op straat.

Mama Rosa durft steeds meer. Vandaag 'durfte' ze op tafel.

Ik wist niet wat ik zag! We hadden net alle borden van tafel toen mama Rosa dacht dat er nog wel wat te halen viel.

Natuurlijk kan ik dit niet goedkeuren en moet ik boos worden en haar eraf halen, maar stiekem van binnen moet ik er erg om lachen.

Hoe mooi is het dan een hond na anderhalve week bij ons te zijn al weer zich zelf durft te zijn.

Ik kan dit namelijk geen ondeugendheid noemen, ze heeft immers nooit geleerd dat je niet op tafel mag. Maar vorige week dook ze nog in elkaar toen we haar aaiden, nu staat ze boven op tafel op zoek naar iets lekkers. Misschien klinkt dat gek, maar ik vind dat mooi. Het zegt mij heel veel over hoe de hond zich voelt. En als de hond zich weer happy voelt ben ik ook happy!

Stilte voor de storm

Vandaag hadden we een relaxte dag. 

Even gesproken met de buren om eens te informeren hoe het daar nu was.

De schik zat nog aardig in de benen en ze waren nog hard nadenkend hoe de situatie met de honden het best opgelost kon worden.

Wel waren ze erg blij met onze genomen actie. Hierdoor is erger voorkomen. 

Verder is het vooral stilte voor de storm. Morgen is het zover en gaan de puppy's naar hun nieuwe huisje. Tenminste, dat is de bedoeling. Na een oproep op Facebook met wat leuke en vooral lieve foto's is het altijd weer afwachten hoeveel mensen serieus geïnteresseerd zijn in een pup.

Je adopteert namelijk niet zo maar een pup, je tekent er ook een contract bij waarbij je akkoord gaat met een aantal voorwaarden. Zo moet de hond met 6 maanden gesteriliseerd worden en mag het absoluut geen kettinghond worden.

Morgen komen er een aantal mensen kijken en bij een match gaan de hondjes ook direct mee. 

Ze weten van het contract dus als het goed is heeft men er echt over nagedacht. 

Dat is toch wel het mooist, als je ziet dat iemand helemaal happy met z'n hondje is en dat je er zelf ook een goed gevoel bij hebt. Daar doe je het voor.

Mama Rosa gaat maandag naar haar nieuwe huisje en dan zijn we weer leeg.

Omdat het nu al best snel gaat met het aantal honden wat ik al opgevangen heb, leek het me leuk om het bij te houden in een foto album. Dit album heb ik via Facebook gemaakt zodat het voor iedereen inzichtelijk is. Zodra ik weer een nieuwe hond heb kan ik deze toevoegen.

Voor jullie leuk om te kijken en voor mij een leuke manier om bij te houden zodat ik als ik weer terug in Nederland ben alles nog weet.

Mocht je het nog niet gezien hebben, bij deze de link.

https://www.facebook.com/sandra.boerboom/media_set?set=a.719068024873040.1073741828.100003095477055