Luna heeft straf

Als trotse bezitter van drie westpointers was het vrij logisch dat wij ook aanwezig zouden zijn op de westpointer wandeling. Een evenement dat vier keer per jaar georganiseerd wordt en een leuk moment is om mede baasjes te ontmoeten.

Luna was de dagen ervoor al wat eigenwijs geweest. Weg rennen in de bossen en dan weer ergens anders naar buiten komen bijvoorbeeld.

Echt drakenstreken! Op de dag van de wandeling wist ik nog niet of ik wel alle honden zou gaan meenemen. Dat betekende dat ik ze wel eerst goed uit moest laten. Dat was wel zo eerlijk naar de thuisblijvers. Dus om 11.00 uur was ik in het bos. Even een rondje dacht ik. Maar dat liep totaal anders. Luna was weer eens op drakentocht en ging ervan door. En het duurde en het duurde. Ze had haar tracker wel om, maar in dit bos heb ik slecht bereik.

Na een uur was ze er nog niet en ben ik met de andere twee achterin het bos uit gereden. Daar kon ik dan op mijn telefoon zien waar ze uithing om vervolgens weer terug te rijden. Wat een gedoe! En de tijd tikte verder. Ik moest om 13.00 weer weg richting Vianen. Uiteindelijk om 12.30 kwam mevrouw weer aangelopen. Tong tot aan haar knieën van vermoeidheid. Toen moest ik nog naar huis, honden voeren, mij zelf voeren en door naar Vianen. Ik heb Youri gebeld en hem vast brood laten klaarmaken. Ook heeft hij koffie voor me gezet die ik dan weer mee kon nemen.

Zo zat ik om 13.10 lunchend in de auto. Met Tico, die mocht mee. Luna had straf, die bleef thuis en omdat ik niet wist of ik Lexa er een plezier mee zou doen bleef die ook thuis.

Tico heeft genoten. Die heeft lekker rond gebaggerd tussen 25 soortgenoten. En wie was er ook? Ex fosterhondje Jenna die nu in Nederland bij een foster zit. Het was voor mij de eerste keer sinds eind mei dat ik haar weer zag. En zij mij. Hoe ontzettend leuk was de herkenning. Van haar naar ons, maar nog leuker was de herkenning van haar naar Tico. Ze werd er helemaal druk van. Tico was minder onder de indruk, die was druk met de omgeving.

Luna heeft nog steeds straf. Ze had namelijk nog meer streken bedacht. Nu ze in het bos zo lang weg gebleven was, had ik haar daarna alleen nog maar aangelijnd uitgelaten. Was er klaar mee. Ik had geen zin meer in weglopende Luna’s. Toen bedacht ze haar volgende streek. Als ik thuis kom van het uitlaten doe ik de deur van het huis open, daarna de achterklep van de auto en dan rent alles naar binnen. Bijna alles. Luna bedacht dat ze hier dan wel haar vrijheid kon pakken. Dus niet naar binnen, maar linksaf om de auto heen de straat op. En dan daar lekker vervelend rondjes rennen en niet luisteren.

Ook daar hebben we nu onze maatregels op bedacht. Ze zit nu in de auto aan een lijn. Als de klep opengaat kunnen de anderen er uit en zij moet wachten tot ik haar heb aangelijnd of heb losgekoppeld zodat ik haar het huis in kan begeleiden. Het is toch wat! Ben benieuwd of ze inmiddels uitbedacht is of dat ze nog meer drakenstreken in petto heeft.

Afgelopen vrijdag hadden we nog een soort van westpointer wandeling, maar dan iets kleinschaliger. Ik had afgesproken met het baasje van Jill.

Jill die na haar aankomst in Nederland zo ziek geweest is, maar nu gelukkig helemaal de oude. En ook Jenna was aanwezig, zij is de zus van Jill.

We hadden op het strand van Katwijk afgesproken. Het was heerlijk weer, echt strandweer. Tico had weer mazzel, die mocht mee.

Ook nu weer een prachtige herkenning van Jill. Vooral Erik was helemaal in. En Tico, hun maatje op Curacao, werd warm begroet.

Prachtig om te zien hoe vooral Jill en Jenna samen genoten van dit weerzien. Ze speelden en renden samen, joegen samen op de vogels, vielen samen in een zwin. Het was een dolle boel, maar heerlijk om te zien.

Het was het rijden naar Katwijk meer dan waard.

En toen zag ik Jenna twee dagen later weer. Opnieuw in Vianen waar we afgesproken hadden met potientiele baasjes.

Jenna had op de website gestaan waar mensen op hadden gereageerd. Deze mensen met al een hondje uit Griekenland wilden heel graag kennismaken.

Het is toch wel heel raar als je dan voor je allerlaatste fosterhond een baasje zoekt. Ze had het super fijn bij haar foster, dat was duidelijk aan haar te zien.  Nu dan de volgende stap. Na een uurtje wandelen moet je dan beslissen, gaat ze mee op proef of niet. Ze is meegegaan. Dat voelde heel raar.

Maar het is goed, deze mensen waren echte hondenliefhebbers. Ze gaat er niks te kort komen, het is alleen dat gevoel dat je zo met haar meeleeft dat ze weer opnieuw aan nieuwe gezichten moet wennen. Maar ze kan het. Ze is zo gegroeid in de tijd bij haar foster in Nederland. Deze stap kan ze hebben.

Meerdere hoogtepunten

Zo, het laatste blog was alweer even geleden. Ondertussen is er weer voldoende gebeurd. 

Als eerste kan ik vermelden dat we eindelijk een bed hebben. Tjonge wat kan je daarnaar uitkijken. Al die tijd was het model en de maat die wij zochten niet op voorraad. En dan op een maandag doe je maar weer eens een belletje en blijken er negen te staan. Mooi, dat zijn er straks nog maar acht, want ik kom er nu één halen. Diezelfde dag hebben we het bed nog in elkaar gezet. Het was wel even heel gek om in een bed te stappen wat op normale hoogte was. We hebben 2 maanden op de grond gelegen. Daar waren we ondertussen wel aan gewend. Een bed op normale hoogte voelden voor ons als een bed op klossen, hoog gewoon. Echt even wennen weer, maar ook wel weer heel prettig. Het is toch echt een stuk handiger nu je net zo hoog ligt als je nachtkastje. Om het klimaat van Curacao nog een beetje in gedachte te houden hebben we het dekbed er op aangepast. Op één of andere manier voelt dit veel warmer.

En ander item waar we al weken op wachtten was de kapstok. Als je je maar lang genoeg ergert aan jassen over de stoelleuningen, dan komt die kapstok er vanzelf. Ik had iets in mijn hoofd, maar kon de juiste haken niet vinden. Ik wilde namelijk graag zelf een kapstok maken. Maar laat ik nou net de haken die ik ongeveer in gedachte had vinden bij Ikea toen ik daar was voor het bed. Vandaag de plank gehaald en de haken geïnstalleerd. Tjonge we maken wel ineens stappen. En een bed en een kapstok. 

Maar naast het bed en de kapstok was er een veel belangrijker hoogtepunt. We zijn aanwezig geweest bij de uitreiking van de propedeuse van Maud.

Het is en blijft een prestatie om te emigreren zonder ouders en dan ook in één keer je prop te halen. Het was dan ook mooi om daarbij te kunnen zijn.

En dan de hondjes. Wel of geen zon, met of zonder regen, nog steeds doen we elke dag een bos aan.

Nu het richting herfst gaat ruik je de seizoensverandering in het bos. Heerlijk om de geur van dennennaalden en mos weer te ruiken. Dat is toch een totaal andere beleving dan het kalebassenbos op Curacao. Al vond ik die geur ook heel lekker. Maar heel veel meer geuren waren er niet.

Dat is in de Nederlandse bossen wel anders. Maar wat je allemaal ziet is ook een lust voor het oog.

Zo kwam ik de verblijfplaats van kabouter spillebeen tegen. 

De honden hebben weinig oog voor dit moois, die hebben vooral interesse in allerlei geurtjes van dieren die er gelopen hebben.

Luna natuurlijk nog steeds wel op haar eigen wijze. Die heeft zo haar eigen programma. Dat kan wel eens totaal stroken met de mijne. Ze heeft dan iets gezien of geroken waar ze echt naartoe moet. Gelukkig laat de tracker dan zien waar ze uithangt en kan ik bepalen of ik blijf wachten, terug loop of doorloop. 

Hier had madame ook iets gezien wat van dichtbij bekeken moest worden.

Dan nog even een extra rondje links en daarna kan er weer normaal meegelopen worden.

Het is en blijft een portret. Maar dan wel een leuk portret.

Nieuw speeltje

Afgelopen zondag was mijn verjaardag. Het was een aardige beproeving. Meteen de koudste 23september ooit en de koudste dag sinds 5 april jl.

Met andere woorden, het leek wel winter. 

Het was wel even wat anders dan de afgelopen jaren. Toen vierden we het heerlijk met de voetjes in het zand en aten we ergens een hapje waar je lekker buiten zat. Nou als ik nu buiten had gezeten had mijn bord weggewaaid, wat een ellende. Maar we hebben het overleefd. En gelukkig was het weer de dag erna weer een stuk beter. Die dag hebben we benut om het tuincentrum te bezoeken. Ik wilde graag wat plantjes voor in huis. Die hadden we nog niet en maakt het toch net wat aangekleder. Het kopen van planten gaat verder dan kijken naar wat mooi is. De grootste uitdaging is nog wel om planten te vinden die katproof zijn. Niet te lekker, niet te veel sliert, niet giftig. Nou ja dat dus. Ik heb wat gevonden, denk ik. De tijd zal het leren. Het enige niet katproof wat eraan zit zijn de grijze sliertjes. Ik vind ze leuk, maar ik vermoed dat er meer dat vinden. Ach als ze dan maar van de plantjes zelf afblijven.

Dat de herfst echt ingetrede is zie ik elke dag in het bos. De paddestoelen schieten als paddestoelen uit de grond. Hahaha. 

Ik had vanmorgen dennenappels en eikels uit het bos meegenomen. Leek me leuk om om de kaarsen heen te leggen.

Ook nu weer waren het de katten die dit een geweldig idee vonden. Je huis katproof maken is zo makkelijk nog niet.

Voor ik het wist hadden ze al twee dennenappels en een eikel van de schaal gegooid. Wel lekker goedkoop speelgoed. 

Voor de honden hebben we ook een nieuw speeltje. Een speeltje voor onsen zij mogen er mee lopen.

Ik heb drie led halsbanden voor ze gekocht. Nu zijn ze in het donker zichtbaar. We lopen s avonds niet altijd op plekken waar lantaarnpalen staan, dan is dit wel even superhandig. Luna mag s avonds niet los. Die heeft ons een keer een uur bezig gehouden met haar wegloopgedrag. Daar zijn we klaar mee. Alleen overdag in het bos mag ze nog los. Maar ook luna heeft een bandje. Je weet immers maar nooit, mocht ze ontsnappen, dan kunnen we haar in het donker gewoon zien.

Kijk, ieder een eigen kleurtje.

Rollen omgedraaid

De dagen beginnen een soort van structuur te krijgen. Ze beginnen op dit moment standaard met een lange wandeling in een bos.

Minstens 2,5-3 kilometer en heeft liefst meer. Luna loopt sowieso minstens het dubbele. Die rent vooruit en komt dan weer terug, alles keer twee dus. Soms is het even afhankelijk van waar het pad mij brengt. Van nieuwe paden weet ik de afstanden niet en is het soms een verrassing waar je uit komt. De honden vinden het prachtig. Het is heel mooi om te zien hoe zelfverzekerd lexa wordt.

Van een bang onzeker hondje naar een hondje met meer zelfvertrouwen. Ze huppelt lekker los mee en doet zelfs mee aan het belangrijke event plas over plas. Ken je dat? Tico plast, Luna plast daar overheen. En Lexa plast daar nu ook. Niet altijd er overheen, maar ernaast is ook al heel stoer. De volgorde wijzigt zich regelmatig, maar het gaat om die paar druppies, die moet je er gelegd hebben.

Van het weekend hadden we visite. Na de instructie dat ze Lexa moesten negeren ging het heel snel prima. Het blaffen was kort en na wat bemoedigende woorden van mijn kant was het oké. De visite is gaan zitten en Lexa is ook haar ding gaan doen.

Wat de honden overdag doen na zo’n wandeling heb ik hier even in kaart gebracht.

Zoals je kunt zien hebben ze het zwaar.

Als zij zo op apengapen liggen geeft het Tommy de mogelijkheid de huiskamer te verkennen. Dat gaat al een stuk beter. Tommy heeft strategie bepaald. Als Tico nu in de buurt komt begint hij vast te blazen, ze hebben de rollen dus omgedraaid. Tico weet niet zo goed wat hij daarmee moet. Hij kijkt dan een beetje stom van wat doe jij lelijk. Zeker vergeten dat dit gedrag komt door dat hij zelf met lelijk gedrag is begonnen. Maar goed, er is wel verbetering. Ze kunnen elkaar nu op 1,5 meter afstand zonder problemen benaderen.

En dan hadden we vandaag een ander voorbeeld van rollen omgedraaid. Youri had een lekke band. Normaal zou ik die plakken, maar in het kader van ooit moet hij op eigen benen staan heb ik het hem zelf laten doen. Ik de instructies en hij de uitvoering.

Ik heb deze vaardigheid ooit van mijn opa geleerd. Ben hem er nog dankbaar om. Zo fijn om daar zelfstandig en onafhankelijk in te zijn. Dat wil ik mijn kinderen ook meegeven. Youri heeft het goed gedaan. Alleen we hebben wel pech. Ondanks dat de band na het plakken oké leek stond hij vanavond toch weer leeg. Morgen maar verder kijken.

Weer een klus geklaard

De afgelopen twee weken stonden in het teken van het huis van Maud. Zo kreeg ze haar sleutel en nog geen 1,5 week later kon ze erin.

Dat maakte dat we veel tijd besteed hebben aan verven en behangen, mee naar de bouwmarkt, mee naar kwantum. Allemaal reuze handig ook met de auto van mams. Afgelopen zaterdag hebben we dan alles overgebracht. Ondanks dat het allemaal uit maar één slaapkamer kwam, was het toch nog aardig wat. Inmiddels zijn de dozen uitgepakt en hangen zelfs de lijstjes aan de muur.

Maud heeft de foto’s al op Facebook gedeeld, maar voor degene die niet met haar bevriend zijn, zie hier het resultaat.

Nou, volgens mij lijkt me het daar prima vol te houden zo.

En dan die andere twee rakkers. Rood en rood wit van kleur. Die hebben elkaar wel gevonden. Er is geen gekrijs meer naar elkaar. Ze eten zelfs uit hetzelfde bakje, ook al hoeft dat helemaal niet. Ze zijn nog steeds veel boven. Tico is het nog steeds niet eens met de gezinsuitbreiding en jaagt Tommy naar boven. Niet leuk en niet de bedoeling. We gaan morgenavond daar eens even tijd in steken. Dan gaan we Tommy van boven halen en pontificaal beneden op de bank bij ons zetten. Eens kijken wat Tico gaat doen. Ik hoop voor hem niet veel, anders worden we echt heel boos.

Ondertussen vermaken ze zich best boven. Duvel heeft uitgelegd hoe het zit met de horren en naar buiten kijken.

Deze plek is goedgekeurd. 

 

Prima leven daarboven

Er zijn van die dingen waarvan je hoopt dat ze nog zo gaan als ze gingen voor we vijf jaar geleden vertrokken. 

Toen we hier nog woonden kwam er eens in de zoveel tijd een visser uit Urk langs die vers gerookte zalm aan de deur verkocht. Die was toch wel zo verrukkelijk dat je wel zorgde dat je daar contant geld voor in huis had. Nu we weer in Nederland woonden waren we heel benieuwd of de zalmman, zoals we hem altijd noemde, nog steeds langs de deuren kwam. Maar we weten het antwoord hoor, dat is een dikke ja. En lekker dat het was!

Terwijl wij van een lekker stukje vis genieten wordt er op Curacao keihard gewerkt. Rosanna en Patrick Kluivert zijn op het eiland voor de opnames voor TLC. Ook is er een start gemaakt met de bouw van het center. De hekken worden geplaatst en de grond egaal gemaakt.

Het is op Curacao op dit moment echt ontzettend warm. Er is weer een orkaan in de omgeving, dus dat betekent weinig wind en bloody hot. 

Ik heb met ze te doen, het valt niet mee om nu te moeten klussen. Daar is klussen in de hitte in Nederland niks bij. Toch had ik er ondanks de hitte natuurlijk wel graag bij geweest. Ik zal ondanks dat ik het allemaal niet meer zelf mee maak wel regelmatig een update geven.

Ondertussen zijn Tommy en duvel elkaar aan het aftasten en leren kennen. Dat gaat niet helemaal zonder slag of stoot. Duvel verdedigt zijn domein. 

En ook de honden vinden Tommy nog niet bij het interieur horen. Tommy woont dus nog veel op de eerste verdieping. Hij heeft al eens op de trap naar beneden gekeken, maar daar is het bij gebleven. Nu is Youri ook veel boven, dus Tommy komt niks tekort. Als ik deze foto zie denk ik zelfs dat hij helemaal niet meer beneden gaat komen. Prima leven daarboven.

Mooi roze is niet lelijk

Zo, de afgelopen dagen hebben we (ik zou bijna zeggen uiteraard) niet stil gezeten.

Maud is bijna klaar om te verhuizen. Aankomende zaterdag is het zo ver.

We hebben eerst nog even een kleine metamorfose bewerkstelligt. De slaapkamer was namelijk roze. Nou is mooi roze niet lelijk. Dat vond Maud ook. Maar mooi roze vond ze lichtroze. We hebben de wit met zuurstokroze kamer dus verandert naar een zacht roze kamer met één wand behang. Het was een totaal ander gezicht.

Het oogde er een stuk ruimer door.

Een bezoek kwantum heeft gezorgd dat ook de aankleding niet vergeten werd. Kaarsjes, leuke vaasjes, eetkamerstoelen, een bijzettafeltje. Allemaal leuke dingen die heel handig in de auto van mams kunnen. 

Nu dat bruine raamkozijn nog wit, maar dat gaat Maud zelf doen. En dan is het klaar.

En dat betekende dus ook dat het klaar was voor Tommy met het wonen bij oma en Maud. Zaterdag vonden we geen handige dag om hem mee te nemen, dus hebben we hem maar vast ingeladen. Eerst even afscheid nemen van Maud.

En daarna in de bench mee naar ons eigen kleine rescue center. We hebben boven op zolder de mannen met elkaar in contact gebracht.

Duvel was niet echt onder de indruk. Die vond de brokjes die Tommy mee had genomen veel interessanter. 

 Nu maar even afwachten of ze elkaar leuk gaan vinden. Ben benieuwd.