Voetbalgekte

Langzaamaan zie je ook hier alles in gereedheid gebracht worden voor het WK voetbal.

In de winkels zijn artikelen te koop die iets met voetbal te maken hebben.

Maar wat verkoop je nu als er op het eiland meer dan 40 nationaliteiten rondlopen?

Dan kan je als winkel echt niet wegkomen met alleen oranje artikelen!

Dat is gelukkig dan ook niet zo.

Ik heb een winkel gezien waar je alle shirts van de deelnemende landen kunt kopen. In een andere winkel kon je weer kiezen uit verschillende vlaggen.

Ze verkopen hier ook van die vlaggetjes die je tussen je raam van de auto kunt klemmen.

Het is helemaal niet raar als je iemand ziet met Spaanse vlaggen of Braziliaanse vlaggen.

Alles kan gewoon. 

Er zijn ook vlaggetjes verkrijgbaar met alle landen. Zoiets als dit:

Dan kies je geen partij, maar doe je wel mee.

Ik heb het natuurlijk nog niet meegemaakt, maar ik durf maar zo te stellen dat het er hier wat rustiger aan toe gaat.

Dat er geen ME aan te pas moet komen als er gespeeld is door het Nederlands elftal. En dat mensen die een ander vlaggetje hebben dan de Nederlandse zonder kleerscheuren zich kunnen verplaatsen.

Wel zo fijn natuurlijk, want het is en blijft maar een spelletje.

Vanmiddag bij de Albert Hein waren ze net klaar met het opbouwen van een stadion.

Albert Hein is wel een winkel van Nederlandse origine. Dus toch wat meer oranje artikelen dan in de Curaçaose winkels.

Maar ze hebben ook aan de andere gedacht.

En heeeeel toevallig liep er ook nog een jongetje rond wat net van de tennistraining vandaan kwam en ook heeeeel toevallig een oranje tenue aanhad.

Nee, dat hoedje had hij niet op met tennis! Haha.

Poetsdag

Het is nu 21.00 uur en eindelijk, eindelijk kan ik op mijn kont gaan zitten.

Heb ik dat hiervoor dan niet gedaan? Ja wel heel kort, om te eten. En in de auto om de kinderen van school te halen.

Waarom zo druk? 

Morgen komen er kijkers voor dit huis! Twee zelfs. Nu zou je denken dat dit voor mij niet interessant is, ik ga er toch uit.

Maar dat is het hem nou juist! Deze mensen willen er al vanaf half juli in.

En als dat gaat gebeuren hebben wij geen dubbele huur. En dat zou wel heeeel prettig zijn!

Dus zijn wij vandaag ons uiterste best gaan doen om alles er op en top uit te laten zien.

Ik heb alle ramen gewassen, de badkamers gesopt, bedden verschoont, gestofzuigd, gedweild, appartement uitgeveegd, pomphok uitgeveegd, balustrade schoongepoetst, tuin ontdaan van alle losse stokjes, grind aangeharkt en de gaten opgevuld die de honden in de tuin hadden gemaakt.

Pfff, ik kan geen pap meer zeggen. Het is best vermoeiend om dit alles te doen met 30 graden.

Het zweet stroomde me van de rug. 

Nu dan eindelijk aan mijn welverdiende bakje koffie.

Ik heb de kinderen maar even lief aangekeken of ze alsjeblieft de honden wilden uitlaten.

Ik zag mezelf niet meer fris door het park lopen, leek mij geen goed idee.

Nu maar hopen dat ik met het propere huis een goede indruk ga achterlaten en het goede nieuws krijg dat ze het nemen.

Ik hoop het van harte, de huurprijzen zijn hier niet mis!

Tijdelijke vrijheid

Vandaag nog best vaak stil gestaan met de gedachte bij gisteren.

Het is fijn om te zien en te lezen dat een hoop mensen meeleven en sommige zelfs hetzelfde meemaken.

Het is en blijft toch heel jammer dat we in een prestatiegerichte maatschappij leven.

Het is nooit goed genoeg. Het was nu de entreetoets die zo laag was, maar even erg is telkens weer die gewone Cito in de loop van het jaar. Telkens weer een D of E score op spelling.

Waarom toch telkens weer die marteling? Verwachten ze dat dyslexie ineens "over" is en dat hij spontaan een A haalt? Schei toch uit met die kwelling keer op keer.

Nog twee en een halve week, dan mag Youri beginnen aan zijn meest favoriete vak op school:vakantie!

Vanavond werd ik uitgenodigd bij vrienden van ons om er te komen eten.

Nu Erik er de hele week niet is ( en trouwens volgende week ook niet is al bekend) is het zeer aangenaam om even met volwassen te praten en te eten.

Omdat zij in een huis met een hele grote tuin wonen had ik heel brutaal gevraagd of ik de honden mocht meenemen.

Het is nu namelijk zo dat Luna vrijwel de hele dag aan de lange lijn ligt. En dan is lang ongeveer een meter of 5.

Dit is helaas noodzakelijk omdat ze er constant vandoor gaat. Ze weet nu hoe ze over de muur van de buren heen kan springen en doet dit dan ook direct wanneer ze hier de kans voor krijgt.

Ik ben dan als de dood dat ze onder een auto terecht komt, of misschien zelfs wel helemaal niet meer thuis komt. Daar is ze me veel te dierbaar voor dus de lange lijn.

De tuin van onze vrienden is totaal omheint net als onze tuin straks in het nieuwe huis.

We reden de auto daar naar binnen en lieten onze honden los.

Eerst was Luna nog wat onwennig, maar dat duurde niet lang. Ze ging helemaal los!

Het was zo leuk om te zien, spelen, rennen, blaffen. Het kon niet op.

Ze trok het meest op met hun 11 maanden oude hond. Storm rende ook mee, maar was snel moe.

Tico vond het ook best spannend. Die heeft wat langer toegekeken voordat hij meedeed, maar rende later ook wel mee.

Ik was zo blij dat ik ze mee had mogen nemen. Dit gunde ik Luna zo!

Het is best sneu als ze aan de lijn ligt. Natuurlijk kan ze bij het water, kan ze kiezen in de zon of de schaduw, maar toch. Ze kijkt er ook heel zielig bij alsof ik haar echt haar vrijheid ontneem, wat ik ook eigenlijk doe.

Maar nog een week of 6 dan mag ze ook helemaal los, maar dan is onze nieuwe tuin!

Een moederhart breekt

Iedereen die een kind met een etiket/stempel/beperking heeft zal zich herkennen in dit verhaal.

Ik heb twee kinderen met een etiket. In ons geval heet het etiket dyslexie.

Heb je een etiket, dan zal je daar je hele leven "last" van houden, meer moeten knokken en jezelf moeten bewijzen.

Nu is dyslexie te overzien. Je hoeft er gelukkig niet voor naar een ziekenhuis, hebt geen nare lichamelijke beperkingen en je hebt geen medicatie nodig.

Maar heb je pijn? Ja, dat hebben mijn kinderen zeker! En dan niet in lichamelijke zin, maar wel degelijk psychisch!

Ik heb het vandaag nog mogen ervaren.

Toen ik Youri van school haalde zag ik al dat zijn gezicht op onweer stond. Toen ik hem aansprak barstte hij in tranen uit en vertelde dat ze vandaag de uitslag van de entreetoets hadden gekregen.

Hij had een score van 3%!! op de twaalf onderdelen.

Hij was er echt van overstuur. Hij zei letterlijk "ik weet het niet meer". Hoe kan dit nou, kan ik nog wel hondengeleider worden, moet ik nu van school?

Mijn kind zat met zoveel vragen en was zo intens verdrietig, daar breekt je moederhart van.

Na Maud uit school gehaald te hebben, ben ik met Youri terug naar de klas gegaan.

We zouden pas volgende week de gesprekken over de uitslag van de toets hebben, maar dat vond ik veel te lang duren. Ik wilde Youri niet een week in onzekerheid laten rondlopen. En ook zelf wilde ik wel weten hoe en wat.

Gelukkig had de juf tijd en konden we direct aanschuiven.

Meteen vertelde juf al dat er met een Cito geen rekening wordt gehouden met een dyslexieverklaring.

Wel met extra tijd en dat het voorgelezen kan worden, maar niet in de beoordeling.

Dus bij het spellingsdeel had hij vrijwel alles fout.

Nu waren er natuurlijk meer onderdelen dan alleen spelling, maar ook daar had hij minimaal gescoord.

Het is van dyslecten bekend dat het beelddenkers zijn. Sommige denken zelfs in het 3D vlak.

Als niet dyslect kan je je dat moeilijk voorstellen, maar ook Youri denkt zo.

In de citotoetsen is geen mogelijkheid voor anders denkenden.

Ik heb een kleutercito opdracht als voorbeeld.

In de opdracht staan een heleboel dieren te weten een schaap, koe, geit, kip en een olifant.

Welk dier hoort hier niet thuis?

Als je volgens het boekje doet moet je kind de olifant aanwijzen. Mijn kind wijst de kip aan en zegt dat die er niet bij hoort omdat die maar twee poten heeft.

Is dit fout? Nee, maar het wordt wel als fout gerekend. Heel jammer.

Nu is het ook nog eens zo dat Cito de normering onlangs nog heeft aangescherpt.

Je moet nog meer vragen goed hebben om tot een gemiddelde score te komen.

Maar niet ieder kind zal die gemiddelde score kunnen halen! Als je een kind hebt dat lager scoort dan gemiddeld haalt hij altijd onvoldoendes omdat de toetsen niet op zijn niveau zijn.

Huilend heb ik Youri wel eens uit school gehaald omdat hij ook zo graag eens een 10 wilde halen!

Maar hoe goed hij zijn best ook doet, het lukt hem niet. Schrijnend vind ik dat! Geef hem toch ook eens dat gevoel en geluksmoment. Maar nee, dat is helaas alleen weggelegd voor de hoogbegaafde onder ons.

Waarom wordt mijn kind zo afgerekend? Hij is zeer zachtaardig en sociaal, kan heel goed met dieren en (oudere) mensen omgaan, is een kei in sporten, maar ja welke toets besteed daar eens aandacht aan?

Wij zien dyslexie als een marathon waarbij je als dyslect twee extra stenen om je enkels krijgt, maar wel geacht wordt dezelfde tijd als de anderen neer te zetten.

En dat kan je één keer misschien twee keer doen, bij de derde keer treed je al niet eens meer aan bij de start en leg je het bijltje al bij voorbaat neer. En dat is precies wat Youri doet.

En kan ik hem daarin ongelijk geven? Nee, ik snap het wel. Alleen om in deze prestatiegerichte maatschappij ergens te komen moet je door!

Dus proberen we hem na deze droevige uitslag toch gemotiveerd te houden en dat valt niet mee.

Start orkaanseizoen

Vandaag is officieel het orkaanseizoen gestart. Dit seizoen loopt van juni tot november.

Volgens de deskundigen wordt het een rustig seizoen met tussen de 8 en 13 stormen.

Drie tot zes van deze stormen kunnen een orkaankracht bereiken.

Hiervan zal er weer één zich tot een echte orkaan vormen.

Mochten de voorspellingen kloppen, dan hebben ze voor die drie orkanen ook alvast een naam bedacht. Ze gaan heten dit jaar: Arthur, Bertha en Christobal.

In principe hoeven we ons op Curacao niet zo vreselijk zorgen te maken over de orkanen.

Curacao ligt namelijk net ten zuiden van de orkaanzone in het Caribisch gebied.

Dat geeft natuurlijk geen garanties, maar orkanen zijn er wel heel zeldzaam.

Maar ook als het pad van een orkaan niet direct over het eiland gaat, kan het weer op Curacao wel beïnvloed worden door natuurgeweld elders in het Caribisch gebied. Het gebeurt vaak dat orkanen op enkele honderden kilometers langs de noordkant van Curacao passeren. En dat kan ook problemen veroorzaken!

Als er een orkaan passeert, kunnen er ook op Curacao korte perioden zijn met extreem heftige regenval. Zo heftig dat straten, pleinen en zelfs huizen onder water kunnen lopen! De riolering op het eiland kan de hoeveelheid regenval dan meestal niet aan. 

Ook de Caribische Zee kan bij het passeren van orkanen heel ruig worden en delen van de kust beschadigen. Orkanen die langstrekken kunnen daarbij ook nog voor harde rukwinden zorgen. 

In sommige gevallen komt er juist een periode van windstilte, alsof alle wind naar elders in het Caribisch gebied is getrokken.

We zullen zien wat het orkaanseizoen ons brengt. Vandaag hebben we in ieder geval overleeft!

Geen rariteiten of bijzonderheden op weertechnisch gebied vandaag!

Een gekleurd dagje

Vanmorgen ging de wekker al heel vroeg, tenminste voor ons doen dan.

We gingen er om 6.00 uur uit om vandaag mee te kunnen doen aan de color walk.

Eigenlijk heet het overal de color run, maar hier is alles poko poko, zelfs de color run, dus werd het een wandeling. Ook prima.

Om 6.30 werd het evenement geopend met een warming up. Die hebben wij overgeslagen.

Onze jarenlange ervaring met de avond vierdaagse bracht dat wij die 5 kilometer ook wel zonder warming up zouden redden.

Om 7.00 startte het grote evenement en begonnen we met een schoon wit t shirt.

Na een wandeling van een minuut of 10 kwamen we bij het eerste color punt. Hier werd je volledig vrijwillig bekogeld met kleurpoeder. Je lijkt wel gek, maar de sfeer is fantastisch.

Overal muziek, dansende mensen en een enthousiast menigte die er niet uitziet.

Wij dus ook niet. 

We zijn tijdens de wandeling tegen heel wat kleuren aangelopen. Rood, geel, oranje, groen, roze en paars.

Aan het eind van de wandeling verzamelde we op een plein.

Hier kreeg iedereen een zakje poeder en na het aftellen werd dat gegooid.

Dat ziet er van boven dus zo uit.

En ergens in die wolk staan wij. Nee, we kregen geen geld toe, echt niet!

Eenmaal thuis is het ergste er wel weer afgewaaid, maar zie je er nog steeds zo uit.

Ik heb tijdens het douchen de meest vreemde kleuren het doucheputje in zien verdwijnen.

Vanmiddag hadden we ook nog het examen van de puppencursus van Youri en Tico.

Youri vond het wel spannend, maar dat was helemaal nergens voor nodig, want Youri en Tico zijn een top combinatie!

Foutloos zijn alle onderdelen doorlopen. Keurig, hij kreeg zelfs een applaus van de omstanders.

Het leukste vinden ze beide toch wel de behendigheidsoefeningen.

Eigenlijk al een basis voor de toekomstige behendigheidslessen.

Tico is er goed in en Youri weet hem goed te sturen.

Zo lukte het hem al om Tico op afstand drie hoogtesprongen en de tafel te laten nemen.

Je zet de hond dan voor de eerste hindernis en gaat zelf achter de tafel staan.

Zie hier de foto toen we nog oefende bij hoogtesprong 1 en 2. 

Hierna was het certificaat meer dan verdiend! Op naar de volgende cursus.

Bijzonder vervoer

Vanmorgen vroeg hadden we een afspraak bij ons nieuwe huis.

Hier stond Didier klaar. Didier is de helpende hand van de eigenaren van dit huis en straks dus onze helpende hand.

Daar zijn wij super blij mee! Hij gaat voor ons het zwembadonderhoud doen, maar is ook inzetbaar voor allerlei andere klussen. En...als hij een klus niet kan weet hij wel weer iemand die het wel kan.

Ideaal! 

Vanmorgen stond hij klaar om ons te helpen met het verplaatsen van een grote trampoline.

In Nederland had ik de kinderen beloofd om indien de tuin het toeliet op zoek te gaan naar een grote trampoline. 

Wij hadden er altijd al één in de tuin waar heel veel gebruik van werd gemaakt. Een nieuwe paste niet in de container, dus zou ik er hier één kopen.

Nou, dat bleek nog niet zo makkelijk. Nieuw is schreeuwend duur en tweedehands werd niet veel aangeboden of was al verkocht voor je ze had gezien.

Maar, ik zou ik niet zijn als het mij toch lukt om een grote stoere tweedehands trampoline te vinden.

En nog beter, hij werd verkocht door iemand die één straat verder woont.

Hij zou helemaal uit elkaar kunnen om hem te kunnen vervoeren, maar dat zou niet zo goed voor de veren zijn en ook niet voor mijn bovenarmen.

We hebben een andere oplossing bedacht. 

Dat ging uitstekend! Een kleine tien minuten later stond hij in de tuin!

Op zulke momenten ben ik blij dat ik op Curacao leef en dit zo kan uitvoeren.